إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً * عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً * يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً * وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً * إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً ؛ « 1 » به يقين ابرار و نيكان از جامى مىنوشند كه با عطر خوشى آميخته است . از چشمه‌اى كه بندگان خاص خدا از آن مىنوشند و از هرجا بخواهند آن را جارى مىسازند . آنها به نذر خود وفا مىكنند و از روزى كه شرّ و عذابش گسترده است مىترسند . و غذاى خود را با آن‌كه به آن علاقه دارند به مسكين و يتيم و اسير مىدهند . ( و مىگويند ) ما شما را براى خدا اطعام مىكنيم و هيچ پاداش و سپاسى از شما نمىخواهيم . اين آيات ، صفات ابرار و نيكانى است كه مشمول نعمت رضوان الهى شده‌اند و كرامات و مقامات آنها را بيان مىفرمايد آشكارترين مصداق اين مقام كريم ( ابرار ) اين است كه آنها از جامى مىنوشند كه با كافور آميخته است . سپس در آيهء بعدى چشمه‌اى توصيف مىشود كه مقرّبين از آن مىنوشد و آن چشمه‌اى است كه بندگان شايستهء خدا مسئوليت آن را بر عهده دارند كه هرجا اراده كنند همان‌جا جارى مىشود . در اين‌جا سؤالى مطرح مىشود كه اين اشخاص چه‌كسانى هستند كه متولى چشمه‌اى هستند كه ابرار و نيكان از آن مىنوشند ؟

--> ( 1 ) . دهر ( 76 ) آيات 5 - 9 .